تصویر ضمیمه عکسی از مجاهدان آزادی ستان در اشرف است از شقایق از خواهر شقایق که به دست دولت مالکی تحت فرمان رژیم ولایت فقیه در 19 فروردین 1390بهمراه تعداد دیگری از دوستانش قتل عام شده اند. مالکی میخواهد یک بار دیگر در پایان سال 2011 به بهانه بستن اشرف ، مجاهدین بی دفاع و بی سلاح را قتل عام کند . شما هم در جلوگیری از این قتل عام سهم دارید . مانع قتل عام اشرفیان شوید. با امضا پتیشن در فیس بوک ، دادن نامه برای سفارتخانه ها و وزیر خارجه آمریکا و یا دبیرکل ملل متحدو سایر مراجع بین المللی و منطقه ای که در این موضوع دخالت کنند و اجازه ندهند که دوباره توطئه رژیم آخوندی علیه اشرفیان عملی شود. به کمک شما همین الان نیاز هست
http://www.petitionbuzz.com/petitions/delistpmoiPresident OBAMA: Prevent Genocide at Camp Ashraf
Ashraf countdown to Genocide... - 61 Days
61 days left !! Have you writen a letter yet??
““We’ve got to do all we can to raise awareness of this so that people will know what is going on – but more importantly, so that the Iraqi Government knows that the world is watching”Only before Christmas time ( less than 65 days away) more than 3,400 people face eviction from their home of 21 years in what Labour peer and civil liberties champion Lord Robin Corbett has described as ‘a pact with the devil’Camp Ashraf, 60 miles northeast of Baghdad, is home to 3,400 members of Iran’s principal opposition movement, the Mujahedin-e Khalq (PMOI/MEK). Some 1,000 of the residents are women and one-third are former political prisoners in Iran, who survived the Iranian regime’s reign of terror and found safe haven across the border. Hundreds of university graduates from the United States and Europe joined them in the campaign to establish a secular, democratic, and non-nuclear republic in Iran. In July 2004, the United States recognized the residents of Ashraf as “protected persons” under the Fourth Geneva Convention and signed an agreement with each resident to protect them until their final disposition. In violation of that commitment, the US handed over protection to Iraq in 2009.On April 8, 2011, Iraqi forces, acting at the behest of Tehran, attacked Ashraf, killing 36 and wounding hundreds more. In a similar assault in July 2009, eleven residents were killed.
My name is Shaghayegh, I am 14, at Camp AshrafOur City Ashraf has now been turned into a Concentration Camp by Al-Maliki forces.It’s now more than 2 years we are under siege.
Last night was freezing, but our fuel is cut.They threaten us 24 hours a day through 300 huge loudspeakers.My brother said, the mullahs are helping them out.I saw new huge black boxes next to the speakers. My brother said it’s a communication interceptor and they want to cut us off from the outside world. What does he mean?
President Obama,I want to be free like your daughter. I want my friends to have the same chance in Iran. But the Mullahs kill anyone who is with us.They want us all killed like SrebrenicaWill you save us?! Is it my fault since I want the same thing my dad and my sister wished for; to be Free? They were both killed; my dad was killed by the mullahs, my sister: by Maliki forces. Will I be killed too?
Dear US president Obama,Only you in this world can help us. Otherwise we will all be killed.Tell Maliki to stop threatening us.
My mum said, Maliki just said they will do everything they like to push us out of our city Ashraf. They will kill us and say that we did not let them into our camp like the last time.
Mr President, I am scared!
The UN has already started work to grant the refugees status, but this is needs time.
President Obamacan intervene and impel the Iraqis to lift the illegal deadline
President OBAMA: Prevent Genocide at Camp Ashraf
The Clock is ticking!
In less than 65 days, 3400 defenseless civilians face a holocaust in refugee camp Ashraf
We can PREVENT IT!- Ashraf countdown to Genocide:
Contact local or national media and ask that this issue be given more attention!0
Comments
-
- - On April 2, 2001, at midnight, the suppressive Iraqi forces entered Camp Ashraf with at-least 30 armored vehicles, including Humvees and BMP-1 armored personnel carriers. They took positions in northern part of the camp. Based on specific information obtained from inside the Iranian regime, the Iranian Resistance declared that Nouri al-Maliki plans for a new round of killings in Camp Ashraf on the demands from Ali Khamenei, Iranian regime’s Supreme Leader.
- Several days prior to the assault on Ashraf, in numerous letters to American and European officials and the United Nations, as well as press releases, Ashraf residents and the National Council of Resistance of Iran warned about an imminent massacre of the camp residents. Unfortunately, none of them paid any attention to the threat.
- On Wednesday, April 6, 2011, 36 hours prior to the catastrophe, as the representatives of UNAMI entered Ashraf, the residents once again warned them that an attack on the residents is close, but again there was no action taken. Ashraf residents urged them to strengthen their presence in the camp.
- On Thursday 7 April, after the U.S. Defense Secretary Gates met with Nouri al-Maliki, while it was expected that U.S. forces reinforce their positions in Ashraf, surprisingly the limited U.S. forces that had a presence in the camp since April 3, left the camp in the afternoon of 7 April, 2011.
- Immediately after al-Maliki’s meeting with U.S. Defense Secretary, some 1500 suppressive Iraqi forces entered Camp Ashraf between noon to late night on Thursday, raising the number of total forces to 2,500. By Iraqi standards, the speed for such deployment is remarkable.
- On the same day, in several letters to President Obama, U.S. Secretary of State Hillary Clinton and United Nations’ Secretary General,Mrs. Maryam Rajavi, the President-elect of the National Council of Resistance of Iran warned about the imminent crime to be carried out in Camp Ashraf. But did not have any results.
- At 4:45 am (local time) of 8 April, 2011, eight battalions of Iraqi Army’s Ninth and Fifth Divisions began the attack on the defenseless resident. The massive firings using armored vehicles’ heavy machineguns and snipers continued for six hours in various parts of Camp Ashraf. In short period, a number of residents were killed.The Iraqi forces have occupied more than one third of Camp Ashraf. Eyewitnesses have reported the presence of a number of Farsi speaking individuals among the attackers.
- On April 8, in the afternoon, the total number of Ashraf residents killed during the attack reached 33. Ten of them had died from the critical injuries they had received during the attack.
- Over 300 residents are injured with a number of them in very critical condition. Since the early hours on Friday, the Iranian Resistance repeatedly called on U.S. to evacuate the wounded. But until the midnight on Friday no actions had been taken in this regard and more lives are at risk.
- At present, the attacking forces are still in Camp Ashraf and the possibility of another attack and killing of residents looms. Some 1,500 of the suppressive forces are stationed inside the camp while some 1,000 are outside the camp. Some fifty armored vehicles are inside the camp and equal number is outside.
- Based on the instructions by their commands, the Iraqi forces loot properties and assets of the Ashraf residents while destroying anything that they are unable to takeaway.
- The Iraqi forces have prevented the UNAMI monitoring team entry to the camp. Mr. Tahar Boumedra, the assistant on Camp Ashraf issues to Mr. Ad Melkert, the Special Reprehensive of the United Nations’ Secretary General in Iraq, has been trying to enter the Camp since Thursday morning but he is denied entry by the Iraqi forces.
- A number of journalists have gone to Ashraf, but the Iraqi forces have prevented them from entering Ashraf.
- At least 178 residents have gunshot wounds and are in serious conditions; 28 are in critical condition and were transferred to a hospital in Baquba; 18 residents, who have been wounded, remain in Iraqi custody.
- The Iranian regime praised the Iraqi officials for launching a deadly raid on Camp Ashraf. Iranian Foreign Minister Ali Akbar Salehi told a Tehran press conference Saturday the Iraqi army was right to storm Camp Ashraf. And the Islamic Revolutionary Guards Corps urged Iraqi to finish the job and destroy Camp Ashraf altogether, “otherwise the attack would backfire on Iraq.”
- Despite appeals by the residents, the United States military has refused to transfer any of the wounded to the US Army hospital in Balad.
- Urgent demands:
- As a strong possibility for another attack and bloodbath looms and the suppressive forces continue to be present in the camp, it is of utmost urgency that American Forces, who were present in the camp hours before the catastrophe, return to Camp Ashraf to prevent another attack on the residents
- A UNAMI monitoring team to be permanently stationed in Camp Ashraf.
- A number of those injured are in critical condition. Their evacuation to the American Army hospital in the nearby town of Balad must be undertaken immediately.
0
Comments
- Ashraf countdown to Genocide:
Secretary General Ban Ki-moonUnited Nations
New York, NY 10017 USA
212-963-5012 fax: 212-963-7055
Email: ecu@un.org
Doctors without Boarders
Liaison Office UN (New York)
333 7th Avenue, 2nd Floor
NEW YORK, NY 10001
USA
Tel+1 (212) 655.3777
or:+1 (212) 679.6800
Fax:+1 (212) 679.7016
International Committe of the Red Cross
Carla Haddad, ICRC Geneva, tel: +41 22 730 24 05 or +41 79 217 32
UNHCR- Online Contact Form
0
Comments
-
Tom Ridge, former former governor of Pennsylvania and first US Secretary of Homeland Security Homeland Security;
URGENT NEWS:“Mr. President, it's time to act. Give Camp Ashraf residents the protection we promised, and do it now. Time is running out.If we do not act, there will probably be a massacre of 3,400 unarmed civilians inconsistent with this country's value systems, inconsistent with the promise we made, and inconsistent for the purpose that we sent our brave men and women over to Iran.“As both the Assistant to the President for Homeland Security and as first Secretary, not on one occasion did I ever see a threat directed to the United States from the people of Camp Ashraf“Remember also this: In 2004, our FBI and our Department of Justice went and interrogated every man and woman at Camp Ashraf. And remember this: They concluded unequivocally without hesitation none of those individuals had been involved in a terrorist act“Mr. President, the facts are clear. The obligation is clear. The consequences of failure tomact are clear. Delist the MEK. Make sure them Security Council puts some blue hats on and gets into that Camp Ashraf to protect them, and extend the deadline before they close Camp Ashraf. If not, the consequences are unspeakable, and we as a country would be appropriately held accountable for those unspeakable consequences. Delist the MEK.”
Following the announcement of US forces’ withdrawal from Iraq, the Iranian regime’s Foreign Ministry announced, “In order to determine on the PMOI members, with the agreement of the Iraqi government and Red Cross arrangements were made for a trilateral committee to be established in Iraq … This trilateral committee has been established, but unfortunately the Red Cross did not attend it despite its previous commitment… The Iraqi government has prepared a 10-point draft for the expulsion of the PMOI from Ashraf and the closure of this camp. With observations from the Iranian party, this 10-point agreement evolved finally to a 7-point draft and this issue is now on the agenda for final signatures…”
TAKE ACTION!
We are extremely concerned over the recent news in Iranian State media that point to the fact that the Mullahs have taken advantage of the vacuum, left as the result of the US troop pullout, to massacre Camp Ashraf residents according to a carefully coordinated plan with Al-Maliki, who is responsible for the last blooded attack on the Camp which left 36 crushed to death and 1000 injured.
As emphasized by Ruth Wedgewoodm Chair, International LawLaw and DiplomacymJohn HopkinsUniversity: “When Maliki says deadline, he means death.”
TAKE ACTION to prevent a HUMANITARIAN CATASTOPHEThe people of Camp Ashraf need our help,don't let the a greater genocidal happen at Camp Ashraf:Camp Ashraf is home to 3,400 members of the Iranian opposition group, the People’s Mujahedin Organization of Iran (PMOI/MEK). They are “protected persons” under the Geneva Convention and the USA is legally and morally responsible for their safety and security. Please ask President Obama to take immediate action in terms of supporting the Ashraf people.What is needed is :- To impel the Iraqi MP-Maliki to Withdraw his ultimatum in order to give the UNHCR ample time to review the refugee status of the defense less residents, as it has started to do.- Provide help to the UN in its mandate to establish UNAMI monitoring team, which is to resolve the humanitarian crisis in the camp.
President Obama:Honourable Barack ObamaPresident,United States of AmericaThe White House
1600 Pennsylvania Avenue NWWashington, DC 20500Tel: (1-202-456-1111), Switchboard: (1-202-456-1414)Fax: 1-202-456-2461Twitter: @BarackObama#AskObamaHon. Hillary ClintonSecretary of State,United States of AmericaU.S. Department of State2201 C Street NWWashington, DC 20520Tel: 1-202-647-5291 (1-202-261-8577) OR (1 202 647 6040) OR (1 202 736 4535)OR (1 202 647 2283) or (202-647-5291)Twitter: @H_Clinton
Vice President Joe Biden
The White House
1600 Pennsylvania Avenue NW
Washington, DC 20500Phone Numbers:Comments: 202-456-1111
Switchboard: 202-456-1414
FAX: 202-456-2461Other twitter contacts in case of emergency :@JohnMcCain @JohnKerry @RosLehtinen
0
Comments
- Where is the Camp ?
Camp Ashraf, 60 miles northeast of Baghdad, is home to 3,400 members of Iran’s principal opposition movement, the Mujahedin-e Khalq (PMOI/MEK). Some 1,000 of the residents are women and one-third are former political prisoners in Iran, who survived the Iranian regime’s reign of terror and found safe haven across the border. Hundreds of university graduates from the United States and Europe joined them in the campaign to establish a secular, democratic, and non-nuclear republic in Iran. In July 2004, the United States recognized the residents of Ashraf as “protected persons” under the Fourth Geneva Convention and signed an agreement with each resident to protect them until their final disposition. In violation of that commitment, the US handed over protection to Iraq in 2009.On April 8, 2011, Iraqi forces, acting at the behest of Tehran, attacked Ashraf, killing 36 and wounding hundreds more. In a similar assault in July 2009, eleven residents were killed
Click for more information and pictures
0
Comments
-
““We’ve got to do all we can to raise awareness of this so that people will know what is going on – but more importantly, so that the Iraqi Government knows that the world is watching”
Only before Christmas time ( less than 65 days away) more than 3,400 people face eviction from their home of 21 years in what Labour peer and civil liberties champion Lord Robin Corbett has described as ‘a pact with the devil’Camp Ashraf, 60 miles northeast of Baghdad, is home to 3,400 members of Iran’s principal opposition movement, the Mujahedin-e Khalq (PMOI/MEK). Some 1,000 of the residents are women and one-third are former political prisoners in Iran, who survived the Iranian regime’s reign of terror and found safe haven across the border. Hundreds of university graduates from the United States and Europe joined them in the campaign to establish a secular, democratic, and non-nuclear republic in Iran. In July 2004, the United States recognized the residents of Ashraf as “protected persons” under the Fourth Geneva Convention and signed an agreement with each resident to protect them until their final disposition. In violation of that commitment, the US handed over protection to Iraq in 2009.On April 8, 2011, Iraqi forces, acting at the behest of Tehran, attacked Ashraf, killing 36 and wounding hundreds more. In a similar assault in July 2009, eleven residents were killed.
President OBAMA: Prevent Genocide at Camp Ashraf
The Clock is ticking!
In less than 65 days, 3400 defenseless civilians face a holocaust in refugee camp Ashraf
We can PREVENT IT!
My name is Shaghayegh, I am 14, at Camp Ashraf
Our City Ashraf has now been turned into a Concentration Camp by Al-Maliki forces.It’s now more than 2 years we are under siege.
Last night was freezing, but our fuel is cut.They threaten us 24 hours a day through 300 huge loudspeakers.My brother said, the mullahs are helping them out.I saw new huge black boxes next to the speakers. My brother said it’s a communication interceptor and they want to cut us off from the outside world. What does he mean?
President Obama,I want to be free like your daughter. I want my friends to have the same chance in Iran. But the Mullahs kill anyone who is with us.They want us all killed like SrebrenicaWill you save us?! Is it my fault since I want the same thing my dad and my sister wished for; to be Free? They were both killed; my dad was killed by the mullahs, my sister: by Maliki forces. Will I be killed too?
Dear US president Obama,Only you in this world can help us. Otherwise we will all be killed.Tell Maliki to stop threatening us.
My mum said, Maliki just said they will do everything they like to push us out of our city Ashraf. They will kill us and say that we did not let them into our camp like the last time.
Mr President, I am scared!
The UN has already started work to grant the refugees status, but this is needs time.
President Obamacan intervene and impel the Iraqis to lift the illegal deadline
Mittwoch, 2. November 2011
President OBAMA: Prevent Genocide at Camp Ashraf از یک قتل عام دیگر در اشرف جلوگیری کنید
Iraqi Army battalions and Iraqi police are preparing to attack Camp Ashr...
آمادگي مزدوران براي حمله به اشرف
اطلاعیه کمیسیون خارجه شورای ملی مقاومت در پاسخ به اظهارات وزیر خارجه عراق
اظهارات وزیر خارجه عراق، زمینه سازی برای یک کشتار بزرگ دیگر در اشرف.
روز گذشته ۳۱ اکتبر ۲۰۱۱، هوشیار زیباری وزیر خارجه عراق در کنفرانس مطبوعاتی مشترک با صالحی وزیرخارجه فاشیسم دینی حاکم بر ایران، در یک کرنش انزجارآور به او قول داد ”ما اعلام کردهایم که تصمیم بستن اشرف در آخر امسال به اجرا درخواهد آمد و ما خطاب دبیر کل ملل متحد و کمیساریای عالی امور پناهندگان و اتحادیهٴ اروپا با نامه نگاری، تصمیم دولت در رابطه با این موضوع را مورد تأکید قرار دادهایم... هیچ دولتی وجود ندارد که بپذیرد یک گروه یا سازمانی علیه اراده و خواست آن و علیه قوانین آن و علیه حاکمیت آن در خاک آن بماند... این نه در قوانین بین المللی و نه در کنوانسیونهای بین المللی یک کار مجاز به شمار نمی رود....ما حتی از برادرانمان در جمهوری اسلامی خواستهایم که موضع صریح و روشنی مبنی بر صدور عفو و یا تسهیل و تقدیم تسهیلات مشخصی برای آن اعضای سازمان که داوطلبانه میخواهند به نزد خانوادههایشان در جمهوری اسلامی برگردند یا به کشور سومی در کار اسکان مجدد آنها بروند”.
محمد محدثین مسئول کمیسیون خارجه شورای ملی مقاومت ایران در این رابطه گفت:
۱ - ضرب الاجل سرکوبگرانه پایان ۲۰۱۱ برای بستن کمپ اشرف، نقض آشکار بسیاری از بندها و اصول قانون بینالمللی و قانون حقوق بشر بین المللی و قانون انساندوستانه بین المللی است. این ضرب الاجل دیکته شده از سوی فاشیسم دینی حاکم بر ایران است. این ضرب الاجل به ویژه پس از آنکه ساکنان اشرف، به رغم حق مسلمشان برای ماندن در محلی که ۲۶ سال است به طور قانونی در آن سکنی دارند، طرح پارلمان اروپا برای انتقال به کشورهای ثالث را پذیرفته اند، هیچ توجیهی ندارد و صرفا از نیات شوم دولت عراق برای کشتار ساکنان اشرف به دستور رژیم ایران خبر میدهد.
۲- کمیسر عالی پناهندگان ملل متحد و بسیاری دیگر از آژانسهای ملل متحد و بسیاری دیگر از طرفهای بین المللی از دولت عراق خواسته اند این ضرب الاجل را لغو کند تا امکان بازتأیید استاتوی ساکنان به عنوان پناهندگان سیاسی و حل صلح آمیز موضوع اشرف و انتقال آنها به کشورهای ثالث وجود داشته باشد.
۳- اظهارات زیباری نقض آشکار دستور العمل دبیرکل ملل متحد در بند۶۶ گزارش به شورای امنیت مورخ ۷ژوییه است. دبیرکل ضمن ابراز نگرانی به خاطر ”از دست رفتن جان [انسانها] طی حادثه خشونت بار در ۷ و ۸آوریل“ نوشت ”از مقامات عراقی میخواهم که از استفاده از زور خودداری کرده و دسترسی مکفی ساکنان کمپ به کالاها و خدمات را تضمین نمایند”. وی افزود ”من همه طرفهای ذیربط را برای افزایش تلاششان جهت بررسی راه کارها و پیدا کردن یک راه حل مرضی الطرفین تشویق میکنم” و ”کشورهای عضو را به کمک برای پشتیبانی و ایجاد تسهیلات جهت اجرای هرگونه ترتیبات مورد قبول دولت عراق و ساکنان کمپ فرا میخوانم”.
۴- برخلاف اظهارت وزیر خارجه مالکی، ساکنان اشرف در چارچوب قوانین بین المللی در عراق اقامت دارند و هیچگاه حاکمیت عراق را نقض نکرده اند و هیچ خاکی را در عراق اشغال نکرده اند و حضور آنها بر طبق قوانین بین المللی است. بیش از ۲۰نظریه از بزرگترین حقوقدانان بین المللی، در سالهای گذشته بر حقوق ساکنان اشرف به مثابه افراد حفاظت شده تحت کنوانسیون چهارم ژنو و پناهندگان سیاسی، تاکید کرده اند. یک اجماع بین المللی وجود دارد که جابجایی اجباری ساکنان اشرف در داخل عراق غیرقانونی و ممنوع و درعداد جنایت علیه بشریت است.
۵- اظهارات زیباری، زمینه ساز یک کشتار بزرگ و توجیه دو قتل عامی است که در ۸ آوریل۲۰۱۱ و ۲۸ و ۲۹ژوییه ۲۰۰۹ علیه ساکنان اشرف صورت گرفته و هم اکنون دادگاه اسپانیا به همین خاطر پرونده یی علیه مالکی به خاطر جنایت علیه جامعه بین المللی، جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی باز کرده است.
۶- به وزیر خارجه عراق یادآوری میکنیم، وی به عنوان یک وزیر اصلی در کابینه مالکی در همه جنایتهای بزرگ دولت از جمله قتل عام ساکنان اشرف مسئولیت دارد و در محاکم بین المللی قابل تعقیب و محاکمه است. اظهارات او در مورد بستن اشرف که زمینه ساز یک جنایت بزرگتر است او را به طور مضاعف در این جنایتها سهیم میکند. زیباری نباید فراموش کند که دادگاه نورنبرگ همه مقامهای عالیرتبه هیتلر را در قبال جنایات او مسئول شناخت.
۷- اعضا و هواداران مقاومت ایران و از جمله ساکنان اشرف، تنها یک مرز سرخ دارند آنهم تسلیم در قبال فاشیسم دینی حاکم بر ایران. رژیم آخوندی که در انزوای کامل داخلی بیهوده تلاش میکند با نابود کردن ساکنان اشرف رژیم محتضر خود را نجات دهد. دیر نیست که ساکنان اشرف، همچون دیگر اعضای این مقاومت با سرنگونی این رژیم و استقرار دموکراسی به میهنشان باز خواهند گشت. آقای زیباری بهتر است فکر عواقب حقوقی مشارکت خودش در جنایات مالکی باشد.
۸- اظهارات وقیحانه زیباری، مسئولیت مضاعفی را متوجه جامعه بین المللی میکند. مقاومت ایران، به دبیرکل، کمیسرعالی پناهندگان و کمیسرعالی حقوق بشر ملل متحد، به اتحادیه اروپا و نماینده عالی آن بارونس اشتون و آمباسادور جان دو رویت و همچنین ایالات متحده آمریکا نسبت به یک کشتار مجدد در اشرف هشدار میدهد و خواستار موضعگیری روشن و صریح این مراجع علیه ضرب الاجل و جابجایی اجباری ساکنان اشرف در داخل عراق و همچنین اقدامات ضروری برای بر عهده گرفتن حفاظت ساکنان اشرف از سوی ملل متحد و استقرار دائمی ناظران بین المللی در اشرف است.
کمیسیون خارجه شورای ملی مقاومت ایران
۱۰ آبان ۱۳۹۰(اول نوامبر ۲۰۱۱)
Samstag, 15. Oktober 2011
گزارش سالانه دبیرکل سازمان ملل از وضعیت حقوق بشر در ایران
گزارش سالانه دبیرکل سازمان ملل از وضعیت حقوق بشر در ایران
هدف از انتشار گزارش سالانهی دبیرکل سازمان ملل دربارهی وضعیت حقوق بشر در ایران، یادآوری ضرورت نظارت ویژه و گزارشدهی منظم از وضعیت حقوق بشر در ایران است. این گزارش امسال برای سومین سال پی در پی منتشر میشود.
سازمان ملل متحد، در خردادماه سال جاری، احمد شهید را به عنوان گزارشگر ویژه برای ایران درنظر گرفت. قرار است وی نیز هفتهی آینده گزارش خود را دربارهی وضعیت حقوق بشر در ایران ارائه دهد.
آرون رودس، سخنگوی کمپین بینالمللی حقوق بشر، دربارهی مضمون گزارش بان کیمون گفت، پیام این گزارش روشن است: زمان آن فرارسیده که شورای حقوق بشر سازمان ملل در جریان نشست خود، سازوکاری برای نظارت بهتر بر وضعیت حقوق بشر در ایران که همواره وخیمتر میشود بیابد.
بخشهایی از گزارش تازهی بان کیمون
گزارش تازهی دبیرکل سازمان ملل از بخشهای گوناگونی تشکیل شده است. بخش نخست این گزارش، به بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران از نظر موضوعی پرداخته است. در بخش دوم به مسالهی همکاریهای مقامات جمهوری اسلامی ایران با سازمان ملل و نهادهای حقوق بشری آن اشاره شده است.
در بخش نخست گزارش، از موضوعاتی چون افزایش اعدام زندانیان سیاسی، اعدام مجرمان عادی در ملاء عام، اعدامهای پنهانی، اعدام جوانان زیر هجده سال، سنگسار به عنوان روشی برای اعدام، نقض حقوق زنان و نقض حقوق اقلیتها اشاره شده است.
بان کیمون در گزارش خود از افزایش دراماتیک اعدامها ابراز نگرانی و یادآوری کرده که شماری از اعدامها به اتهام «محاربه با خدا» و اتهامات مبهم صورت گرفته است. در این رابطه به اعدام کسانی چون علی صارمی، جعفر کاظمی، حسین خضری و محمدعلی حاج آقایی اشاره شده که به جرم «محاربه با خدا» اعدام شدهاند.
گزارش همچنین ضمن اشاره به اعدامهای گسترده به جرم قاچاق مواد مخدر، یادآور شده که اگر چه شمار فزایندهای از مقامات جمهوری اسلامی به این نتیجه رسیدهاند که صدور احکام اعدام در مورد اینگونه افراد تاثیر مرعوبکنندهای ندارد، ولی مقامات قضایی جمهوری اسلامی ایران همچنان به اجرای احکام اعدام در ملاء عام ادامه میدهند.
گفتنی است که طبق دادههای کمپین بینالمللی دفاع از حقوق بشر در ایران، مقامات جمهوری اسلامی در سال۲۰۱۰ دستکم ۵۴۲ تن را اعدام کردهاند. به گزارش سازمان عفو بینالملل، ایران در سال گذشته در زمینهی اعدام پس از چین و پیش از کرهی شمالی در رتبهی دوم جای داشته است. این در حالی است که بسیاری از ناظران حقوق بشر، شمار اعدامشدگان در زندانهای ایران را از آمار رسمی اعلام شده بسیار بالاتر میدانند.
دبیرکل سازمان ملل همچنین در گزارش خود از کمبود دادگاهها و محاکمات عادلانه در جمهوری اسلامی ایران انتقاد کرده و یادآور شده که مدافعان حقوق بشر، شخصیتهای سیاسی اپوزیسیون، وکلا و روزنامهنگاران تحت پیگرد قرار میگیرند. در این گزارش به دهها روزنامهنگاری اشاره شده که اخیرا زندانی شده و احکام سنگین گرفتهاند.
انتقاد از شکنجه و قطع عضو
این گزارش همچنین به گسترش شکنجه در زندانهای ایران، موارد قطع عضو، شلاقزدن زندانیان، بازداشتهای خودسرانهی دگراندیشان و تبعیض دربارهی زنان پرداخته و مقامات جمهوری اسلامی ایران را فراخوانده که با اصلاحات حقوقی، خود را با سیاستهای حقوق بشری که ایران به آنها متعهد شده است هماهنگ سازند.
بان کیمون در گزارش خود همچنین به تضییقاتی در ایران اشاره میکند که نسبت به اقلیتهای مذهبی و بهویژه بهاییان اعمال میشود. در گزارش وی از بازداشت اعضای جامعهی بهایی ایران و نیز نقض آزادی مذهب ابراز نگرانی شده است.
دبیرکل سازمان ملل از جمهوری اسلامی خواسته که کنوانسیون حذف اشکال تبعیض علیه زنان و کنوانسیون منع شکنجه و مجازاتهای بیرحمانه و غیرانسانی را امضا کند.
وی در بخش مربوط به همکاریهای جمهوری اسلامی با نهادهای حقوق بشری سازمان ملل، به کوتاهیهای مقامات ایران در این زمینه پرداخته و یادآور شده که جمهوری اسلامی از همکاری با گزارشگران ویژهی سازمان ملل سر باز میزند و از سال ۲۰۰۵ تا کنون هیچ گزارشگر ویژهای اجازهی سفر به ایران را دریافت نکرده است.
گزارش بان کیمون در این زمینه روی هم به این نتیجه رسیده است که کلا فراخوانهای اضطراری و گزارشهای ویژه دربارهی نقض آشکار حقوق بشر در ایران، با پاسخ درخوری از سوی مقامات جمهوری اسلامی ایران روبرو نشده است.
وی در پایان خواستار تقویت همکاریهای جمهوری اسلامی ایران با شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد شده است.
در پی انتشار گزارش سالانهی با کیمون دربارهی وضعیت حقوق بشر در ایران، کمپین بینالمللی دفاع از حقوق بشر در ایران، در فراخوانی از همهی اعضای شورای حقوق بشر سازمان ملل خواست، به پیروی از گزارش دبیرکل سازمان ملل، سازوکاری ویژه برای گردآوری اطلاعات دربارهی وضعیت حقوق بشر در ایران ایجاد کنند که بتواند در خدمت پشتیبانی از مردم ایران و فشار بیشتر بر دولت ایران باشد، تا همکاری خود با نهادهای سازمان ملل و مآلا وضعیت حقوق بشر در ایران را بهبود بخشند.
Mittwoch, 12. Oktober 2011
کشف توطئه ترور سفیر عربستان و نقش سپاه قدس در این ماجرا
سرتیتر خبر تعدادی از خبرگزاریها در مورد کشف توطئه ترور سفیر عربستان و نقش سپاه قدس در این ماجرا
دستگیری یک ایرانی در آمریکا به اتهام تلاش برای ترور سفیر عربستان
به گزارش خبرگزاری فرانسه ۱۹ مهر، اریک هولدر، وزیر دادگستری ایالات متحده، اعلام کرده که یک ایرانی آمریکایی به اتهام تلاش برای ترور عادل الجبیر، سفیر عربستان سعودی در واشنگتن، دستگیر شده است.
نام متهم منصور ارباب سیار، ۵۶ ساله، اعلام شده که به گفته آقای هولدر، با نیروی قدس سپاه پاسداران در ارتباط بوده است.مقام های آمریکایی در این رابطه علیه یک نفر دیگر به نام غلام شکوری نیز کیفرخواست صادر کرده اند که در ایران زندگی می کند.آمریکا می گوید که منصور ارباب سیار در مکزیک با فردی که گمان می کرد یکی از اعضای کارتل زتاس است تماس گرفته بود.وی برنامه ترور سفیر عربستان سعودی در یک بمبگذاری و سپس بمبگذاری در سفارت های اسرائیل و عربستان سعودی را دنبال می کرد.آمریکا می گوید که عملیات پلیس فدرال آمریکا (اف بی آی) در ماه مه آغاز شد.ماموران مخفی اف بی آی دو بار در شهر مرزی رینوسا در مکزیک با متهم دیدار کرده بودند.متهم در روز ۲۸ سپتامبر از راه آلمان ایران را به قصد مکزیک ترک کرد اما از ورود وی به کشور خودداری و به آمریکا فرستاده شد که در شهر نیویورک دستگیر شد.ایران از سال ۱۹۸۴ میلادی در فهرست کشورهای حامی تروریسم آمریکا قرار داشته است.ایران اتهام حمایت از گروه های تروریستی را بی اساس می داند.
بی بی سی فارسی
آمریکا ایران را به تلاش برای ترور سفیر عربستان در واشنگتن متهم کرد
آمریکا اعلام کرده که طرح نیروی قدس سپاه پاسداران ایران برای ترور عادل الجبیر، سفیر عربستان سعودی در واشنگتن، را خنثی کرده است. ایران این اتهام را رد کرده است. اما هیلاری کلینتون وزیر خارجه ایران، تهدید کرده که برای 'انزوای بیشتر' ا
ایران تلاش میکند
ایران تلاش میکند
آلعربیه
به گفته وزیر دادگستری آمریکا
جمهوری اسلامی ایران به توطئه برای ترور سفیر سعودی در واشینگتن متهم شد
اریک هولدر وزیر دادگستری و دادستان ایالات متحده آمریکا از دستگیری یک ایرانی که قصد داشت عادل الجبیر سفیر سعودی در واشینگتن را ترور و سفارت سعودی را منفجر کنند خبر داد. او همچنین وزیر دولت ایران را متهم به برنامه ریزی عملیات ترور سفیر سعودی در واشینگتن دانست. به گفته او دولت ایران یک میلیون و 500 هزار دلار برای اجرای عملیات به متهمان پرداخته است.
وزیر دادگستری آمریکا گفت که عملیات ترور قرار بود با انفجار رستورانی هنگام حضور سفیر در آن اجرا شود و متهمان رفت و آمدهای سفیر و رستوران را زیر نظر گرفتنه بودند.
به گفته وی ایرانی دستگیر شده، به دست داشتن در این عملیات اعتراف کرده است
دویچه وله
ایران به "طراحی توطئه تروریستی در آمریکا" متهم شد
آمریکا ایران را به طراحی نقشه ترور سفیر عربستان و حمله به سفارتخانههای عربستان و اسرائیل متهم کرده است. وزیر دادگستری آمریکا و رئیس اف بی آی در یک کنفرانس مطبوعاتی از جزئیات "توطئه" و دستگیری یک ایرانی خبر دادند.
دو مقام آمریکایی مسئولان ارشد ایران را به آگاهی و دستداشتن در توطئه یادشده متهم کردهاند. وزارت خارجه آمریکا نیز در بیانیهای گفته است که تشدید استفاده ایران از خشونت نشاندهنده آن است که این کشور قصد تغییر رویه خود را ندارد. در این بیانیه آمده است که تحریمها و فشارها علیه سپاه پاسداران شدت خواهد گرفت
صدای آمریکا
ساعتی پس از اعلام خبر طرح ترور سفیر آمریکا در واشنگتن از سوی ایران، سخنگوی شورای امنیت ملی کاخ سفید در پاسخ به بخش فارسی صدای آمریکا درباره این مسئله گفت:" رئیس جمهوری ابتدا در ماه ژوئن گذشته از این خبر مطلع شد و دولت را ماًمور کرد که در این مورد تحقیقات لازم را بعمل آورد. شکست این طرح یک موفقیت مهم اطلاعاتی و حمایت قانونی از سازمان های اطلاعاتی آمریکاست".
.
Mittwoch, 28. September 2011
یکشنبه خونین ـ ۵مهر۶۰
یکشنبه خونین ـ ۵مهر۶۰
سهشنبه، ۰۵ مهر ۱۳۹۰ / ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱
مسعود رجوی, مسئول شورای ملی مقاومت ایران, درباره «قیام مجاهدین در ۵ مهر ۱۳۶۰» می گوید: «... همه کسانىکه سال ۱۳۶۰ را بهخاطر دارند، مىدانند که مجاهدین از نیمه شهریور سال ۶۰ تا اوایل مهر و سپس در اوج خودش در روز ۵مهر در تهران و برخى دیگر از شهرستانها، به آزمایش یک قیام جانانه و راهگشاى شهرى روى آوردند. سنگینترین بهاى خونین را هم پرداختند تا هر چند الگوى سقوط رژیم شاه را قابل تکرار نمىدانستند اما مىخواستند به میدان آوردن عنصر اجتماعى را یک بار دیگر بیازمایند.
ـ نخستین هدف, مطرح کردن شعار ”مرگ بر خمینى“ و بردن آن به میان مردم بود. این شعار را تا آنموقع هیچکس در عرصه اجتماعى نداده بود و جراٌت و جسارت فوقالعادهیى مىخواست. خمینى در آن زمان پشت افراد دیگرى مانند بهشتى سنگر مىگرفت که براى او نقش فیلتر و عایق داشتند و انزجار اجتماعى مردم بر روى آنها متمرکز و کانالیزه مىشد. مثل همین حالا که خامنهاى تا مجبور نشده بود، احمدىنژاد را جلو صحنه مىفرستاد تا ضربه گیر او باشد. در آن زمان ”کاریسما“ یا هیبت و جاذبه خمینى بر دوش جامعه و بهخصوص اقشار عقب مانده بسیار سنگینى مىکرد. مجاهدین باید پا پیش مىگذاشتند و ”بت“ را با عبور از آتش و خون با سنگینترین بها در هم مىشکستند.
پیام قشر پیشتاز جوان و دانشجویان و دانش آموزان این بود: ”مرگ بر خمینى، زنده باد آزادى“ ، ”شاه سلطان خمینى، مرگت فرارسیده“ ، ”شاه سلطان ولایت، مرگت فرا رسیده“ ، ”خمینى حیا کن، سلطنت را رها کن“ ، ”اى جلاد ننگت باد“ .
ـ دومین هدف, به میدان کشیدن عنصر اجتماعى و مردمى بود تا اگر از این طریق هم کارى مىتوان کرد، آیندگان گواهى بدهند که مجاهدین مضایقه نکردند امّا در اثر شدت و حدّت سرکوب، جواب منفى بود.
من در همان زمان نوشتم که زبان من از توصیف صحنههاى سراسر شور و ایمان و سراسر پاکباختگى و فدا در آن ایام قاصر است. چیزهایى را که در این باره خوانده و شنیدهام، نه مىتوانم بگویم و نه مىتوانم بنویسم. از من بر نمىآید. کار شعراست، کار استادان نقاشى و موسیقى است. کار معلمان سخنورى و کتابت است.
فقط مىگویم که خدایا تو گواه باش که در آن روزها و بهخصوص در جنگهاى خیابانى و در تظاهرات مسلحانه روز ۵مهر۱۳۶۰، مجاهدین حق تو و حق خلق تو را به کمال و در حدّ توان خود ادا کردند. گواه باش که براى تو، براى خلق تو و براى آزادى و براى ایران, چه گلهاى نازنینى در دستههاى ۵۰تایى، ۱۰۰تایى و ۲۰۰تایى با فریاد ”مرگ بر خمینى، زنده باد آزادى“ توسط دشمن تو و دشمن خلق تو (خمینى) پرپر شدند.
در عین حال دجّال خون آشام با قساوت مافوق تصوّر، بسا فراتر از شاه، در ذهن تودههاى مردم به گور سپرده شد.
شتاب رژیم در اعدامهاى خیابانى و فتواهاى پیاپى خمینى که از جانب نمایندگان و سخنگویانش در رادیو و تلویزیون اعلام مىشد، بسیار گویاست. حتى شمارى از پاسداران و کمیته چیهاى خودش را هم, که در صحنه به مجاهدین تیراندازى مىکردند، به اشتباه همراه با مجاهدین دستگیر کرد و شکنجهگران و بازجویانش در اوین، قسم و آیههاى آنها را هم که علیه مجاهدین مىجنگیدند باور نکردند. فرصت یک تلفن کردن به کمیتهها هم به آنها ندادند و کارت پاسدارى آنها را هم جعلى دانستند و مىگفتند خیلى از ”منافقین“ از همین کارتها جعل کردهاند! و آنها را هم سرِ ضرب اعدام کردند.
مىگفتند که به فرموده امام امّت! دادگاه و تحقیقات لازم نیست، هر خیابان دادگاه و هر فرد عادل! خودش یک قاضى است… نیم کشتهها را تمامکُش کنید… مجروحین را از روى تخت بیمارستان به قتلگاه بفرستید. ”باغى“ را (چه حامله باشد و چه دختر نوباوه) باید کشت… بله بت خمینى اینچنین شکست» (استراتژی قیام و سرنگونی, کتاب اوّل, ص۲۳۶).
ـ نشریه مجاهد شماره ۴۰۷, ۳۱شهریور۱۳۷۷, اسامی ۱۱۴۲ تن از شهیدان پاکباز تظاهرات ۵مهر را به چاپ رسانده و در این باره مینویسد: «بخش عمده اسامی این فهرست را نسل جوان و پرشور انقلابی ایران تشکیل میدهد. ۶۳۲ تن از این شهیدان جوانان تا ۲۵ساله هستند که از میان آنها ۱۷۶تن از ۱۱ تا ۱۸ساله هستند. اسامی ۸۱۵ تن را رژیم در روزنامه هایش اعلام کرده است. ۹۴۲تن تیرباران, ۴تن حلق آویز و ۳۳تن در زیر شکنجه شهید شده اند. ۲۴۷ دانش آموز و ۲۰۹ دانشجو در شمار این شهیدانند».
ـ نخستین هدف, مطرح کردن شعار ”مرگ بر خمینى“ و بردن آن به میان مردم بود. این شعار را تا آنموقع هیچکس در عرصه اجتماعى نداده بود و جراٌت و جسارت فوقالعادهیى مىخواست. خمینى در آن زمان پشت افراد دیگرى مانند بهشتى سنگر مىگرفت که براى او نقش فیلتر و عایق داشتند و انزجار اجتماعى مردم بر روى آنها متمرکز و کانالیزه مىشد. مثل همین حالا که خامنهاى تا مجبور نشده بود، احمدىنژاد را جلو صحنه مىفرستاد تا ضربه گیر او باشد. در آن زمان ”کاریسما“ یا هیبت و جاذبه خمینى بر دوش جامعه و بهخصوص اقشار عقب مانده بسیار سنگینى مىکرد. مجاهدین باید پا پیش مىگذاشتند و ”بت“ را با عبور از آتش و خون با سنگینترین بها در هم مىشکستند.
پیام قشر پیشتاز جوان و دانشجویان و دانش آموزان این بود: ”مرگ بر خمینى، زنده باد آزادى“ ، ”شاه سلطان خمینى، مرگت فرارسیده“ ، ”شاه سلطان ولایت، مرگت فرا رسیده“ ، ”خمینى حیا کن، سلطنت را رها کن“ ، ”اى جلاد ننگت باد“ .
ـ دومین هدف, به میدان کشیدن عنصر اجتماعى و مردمى بود تا اگر از این طریق هم کارى مىتوان کرد، آیندگان گواهى بدهند که مجاهدین مضایقه نکردند امّا در اثر شدت و حدّت سرکوب، جواب منفى بود.
من در همان زمان نوشتم که زبان من از توصیف صحنههاى سراسر شور و ایمان و سراسر پاکباختگى و فدا در آن ایام قاصر است. چیزهایى را که در این باره خوانده و شنیدهام، نه مىتوانم بگویم و نه مىتوانم بنویسم. از من بر نمىآید. کار شعراست، کار استادان نقاشى و موسیقى است. کار معلمان سخنورى و کتابت است.
فقط مىگویم که خدایا تو گواه باش که در آن روزها و بهخصوص در جنگهاى خیابانى و در تظاهرات مسلحانه روز ۵مهر۱۳۶۰، مجاهدین حق تو و حق خلق تو را به کمال و در حدّ توان خود ادا کردند. گواه باش که براى تو، براى خلق تو و براى آزادى و براى ایران, چه گلهاى نازنینى در دستههاى ۵۰تایى، ۱۰۰تایى و ۲۰۰تایى با فریاد ”مرگ بر خمینى، زنده باد آزادى“ توسط دشمن تو و دشمن خلق تو (خمینى) پرپر شدند.
در عین حال دجّال خون آشام با قساوت مافوق تصوّر، بسا فراتر از شاه، در ذهن تودههاى مردم به گور سپرده شد.
شتاب رژیم در اعدامهاى خیابانى و فتواهاى پیاپى خمینى که از جانب نمایندگان و سخنگویانش در رادیو و تلویزیون اعلام مىشد، بسیار گویاست. حتى شمارى از پاسداران و کمیته چیهاى خودش را هم, که در صحنه به مجاهدین تیراندازى مىکردند، به اشتباه همراه با مجاهدین دستگیر کرد و شکنجهگران و بازجویانش در اوین، قسم و آیههاى آنها را هم که علیه مجاهدین مىجنگیدند باور نکردند. فرصت یک تلفن کردن به کمیتهها هم به آنها ندادند و کارت پاسدارى آنها را هم جعلى دانستند و مىگفتند خیلى از ”منافقین“ از همین کارتها جعل کردهاند! و آنها را هم سرِ ضرب اعدام کردند.
مىگفتند که به فرموده امام امّت! دادگاه و تحقیقات لازم نیست، هر خیابان دادگاه و هر فرد عادل! خودش یک قاضى است… نیم کشتهها را تمامکُش کنید… مجروحین را از روى تخت بیمارستان به قتلگاه بفرستید. ”باغى“ را (چه حامله باشد و چه دختر نوباوه) باید کشت… بله بت خمینى اینچنین شکست» (استراتژی قیام و سرنگونی, کتاب اوّل, ص۲۳۶).
ـ نشریه مجاهد شماره ۴۰۷, ۳۱شهریور۱۳۷۷, اسامی ۱۱۴۲ تن از شهیدان پاکباز تظاهرات ۵مهر را به چاپ رسانده و در این باره مینویسد: «بخش عمده اسامی این فهرست را نسل جوان و پرشور انقلابی ایران تشکیل میدهد. ۶۳۲ تن از این شهیدان جوانان تا ۲۵ساله هستند که از میان آنها ۱۷۶تن از ۱۱ تا ۱۸ساله هستند. اسامی ۸۱۵ تن را رژیم در روزنامه هایش اعلام کرده است. ۹۴۲تن تیرباران, ۴تن حلق آویز و ۳۳تن در زیر شکنجه شهید شده اند. ۲۴۷ دانش آموز و ۲۰۹ دانشجو در شمار این شهیدانند».
تهدید اصلی نظام
رفسنجانی درباره قدرت و نفوذ مجاهدین در آن روزها می گوید: «منافقین در خیلی جاها نفوذ داشتند... به طور وسیع در کشور وجود داشتند... آن قدر قوی بودند که تظاهرات مسلحانه چند هزار نفری در تهران برگزارکردند... یک زمان چه در ادارات و چه در نیروهای مسلّح و چه در سایر جاها... میگفتند نظام دموکراتیک؛ یک تغییر این طوری میخواستند... نظام آن موقع یکپارچه نبود, ما مشکل... نفوذیها را داشتیم و خیلی چیزهای دیگر...» (تلویزیون رژیم, ۷تیر۷۷).
اکبر گنجی نیز در این باره می نویسد: «گروههایى بودند که رهبرى استثنایى و کاریزمایى امام خمینى را قبول کرده بودند… دسته دوم شامل گروههاى مسلّحى بود که با اصل انقلاب و شکل گیرى جمهورى اسلامى مسأله داشتند… فرقه رجوى در رأس این سازمانهاى تروریستى قرار داشت… و با پشتیبانى پانصد هزار میلیشیا (شبهنظامیان) که در سراسر ایران سازماندهى کرده بودند، مىتوانند هسته اصلى نیروهاى جبهه اول را که در حول و حوش امام قرار دارند، قلع و قمع کرده و جمهورى خلقشان را برقرار کنند» (روزنامه عصر آزادگان, ۱۴دى ۱۳۷۸).
رفسنجانی درباره قدرت و نفوذ مجاهدین در آن روزها می گوید: «منافقین در خیلی جاها نفوذ داشتند... به طور وسیع در کشور وجود داشتند... آن قدر قوی بودند که تظاهرات مسلحانه چند هزار نفری در تهران برگزارکردند... یک زمان چه در ادارات و چه در نیروهای مسلّح و چه در سایر جاها... میگفتند نظام دموکراتیک؛ یک تغییر این طوری میخواستند... نظام آن موقع یکپارچه نبود, ما مشکل... نفوذیها را داشتیم و خیلی چیزهای دیگر...» (تلویزیون رژیم, ۷تیر۷۷).
اکبر گنجی نیز در این باره می نویسد: «گروههایى بودند که رهبرى استثنایى و کاریزمایى امام خمینى را قبول کرده بودند… دسته دوم شامل گروههاى مسلّحى بود که با اصل انقلاب و شکل گیرى جمهورى اسلامى مسأله داشتند… فرقه رجوى در رأس این سازمانهاى تروریستى قرار داشت… و با پشتیبانى پانصد هزار میلیشیا (شبهنظامیان) که در سراسر ایران سازماندهى کرده بودند، مىتوانند هسته اصلى نیروهاى جبهه اول را که در حول و حوش امام قرار دارند، قلع و قمع کرده و جمهورى خلقشان را برقرار کنند» (روزنامه عصر آزادگان, ۱۴دى ۱۳۷۸).
در گردابی هول انگیز
دو ماه و نیم پس از قیام مسلّحانه یی که از فردای به خون کشیده شدن تظاهرات مسالمت آمیز پانصدهزار نفر از اعضا و هواداران مجاهدین در روز ۳۰خرداد۶۰, آغاز شد, رژیم خمینی در رویارویی با مجاهدین جان برکف, تاب و توان از کف داد و رعشه سرنگونی بند بند وجودش را فراگرفت. موسوی تبریزی, در مصاحبه یی در ۱۳شهریور ۱۳۸۲ با عنوان «سی خرداد۶۰, فضاسازی و آشتی ناپذیری» ـ که در ماهنامه «چشم انداز» (شماره ۲۲, مهر و آبان ۱۳۸۲) به چاپ رسید ـ به آشفته حالی و زِهوار دریدگی نظام ولایت در تابستان ۶۰ اشاراتی دارد, که گوشه یی از آن را در زیر می خوانید:
«... روز دومی که من دادستان شده بودم, در نخست وزیری جلسه داشتیم, نخست وزیر هم مهدوی کنی بود و رئیس جمهور هم نداشتیم [محمدعلی رجائی, رئیس جمهور و محمدجواد باهنر, نخست وزیر خمینی و دبیرکل حزب جمهوری اسلامی, در روز ۸شهریور۶۰, در اثر انفجار یک بمب در دفتر نخست وزیری رژیم در تهران کشته شده بودند]... آقای هاشمی رفسنجانی هم آن روزها در خارج کشور ـ شاید کره ـ بود. در آن جلسه آقایان موسوی اردبیلی, مهدوی کنی, محسن رضائی, به عنوان فرمانده سپاه, بهزاد نبوی به عنوان مشاور, من به عنوان دادستان و چندنفر دیگر حضور داشتند. آقای مهدوی کنی گفت: حالا دیگر مشکل می توانیم با اینها (مجاهدین) برخورد کنیم. ایشان پیشنهاد کرد به واسطه آقای طاهر احمدزاده با آقای رجوی صحبت بشود, بلکه راضی بشوند تا مذاکره و گفت و گو کنیم. حتی اینها در بعضی پستها قرار داده بشوند تا این غائله ختم بشود. آقای اردبیلی گفت: آقای مهدوی! من تا شش ماه پیش با این حرف شما موافق بودم که ما اینها را بیاوریم, صحبت کنیم, دعوت کنیم و حتی پست هم بدهیم, ولی حالا با این همه کشتارها و ترورها که انجام داده اند, نمی شود این کار را کرد... اگر اینها را سرکار بیاوریم به مردم چه بگوییم؟ من هم گفتم: با این وضع نمی توانیم این مجوّز را بدهیم.
من پس از جلسه چون هنوز در تهران منزلی نداشتم, شبها [در] بیت امام می خوابیدم. رفتم آنجا ... آیت الله صدوقی... آنجا بود و دید که من کمی گرفته و ناراحتم. گفت: جریان چیست؟ گفتم: جریان این است و وضع اینگونه است. وزرا غالباً به وزارتخانه نمی آیند و در خانه کارهایشان را انجام می دهند. ترور همه جا را گرفته و تهران به هم ریخته است... وضع به این خرابی است, از آن طرف آقای مهدوی این گونه پیشنهاد می کند.
آقای صدوقی گفت که این موضوع را باید با امام مطرح کنیم. ساعت ده شب بود که ایشان اصرار کرد تا حاج احمدآقا برود و به امام بگوید. ما شبانه رفتیم و این مسائل را با امام مطرح کردیم. امام فرمود: پیشنهاد شما چیست؟ من گفتم: اگر دولت دخالت نکند, ما مساٌله را حل می کنیم, همه چیز درست می شود و امنیت به دست می آید... سرانجام امام به حاج احمدآقا گفت که جلسه فردا با حضور نخست وزیر و قوه قضاییه تشکیل بشود. جلسه دوم در منزل آیت الله موسوی اردبیلی, که در مکان فعلی شورای نگهبان بود, تشکیل شد. آیت الله مهدوی کنی هم آمد, اعضای شورای عالی قضایی هم بودند. بنده هم حاضر بودم.
احمدآقا آنجا گفت که نظر امام در مورد مسائل این است که فلانی (یعنی من) که دادستان کل انقلاب است, سیاست برخورد با اینها, رفتار و کیفیت کار را, ایشان مشخص کند. دولت و شورای عالی قضایی هم کمک کنند و دخالتی در امور نکنند. آنها هم گفتند باشد. این بود که ما به دنبال برنامه ریزی رفتیم...»؛
«برنامه ریزی» برای کشتار و نابودی تمامی مجاهدین.
دو ماه و نیم پس از قیام مسلّحانه یی که از فردای به خون کشیده شدن تظاهرات مسالمت آمیز پانصدهزار نفر از اعضا و هواداران مجاهدین در روز ۳۰خرداد۶۰, آغاز شد, رژیم خمینی در رویارویی با مجاهدین جان برکف, تاب و توان از کف داد و رعشه سرنگونی بند بند وجودش را فراگرفت. موسوی تبریزی, در مصاحبه یی در ۱۳شهریور ۱۳۸۲ با عنوان «سی خرداد۶۰, فضاسازی و آشتی ناپذیری» ـ که در ماهنامه «چشم انداز» (شماره ۲۲, مهر و آبان ۱۳۸۲) به چاپ رسید ـ به آشفته حالی و زِهوار دریدگی نظام ولایت در تابستان ۶۰ اشاراتی دارد, که گوشه یی از آن را در زیر می خوانید:
«... روز دومی که من دادستان شده بودم, در نخست وزیری جلسه داشتیم, نخست وزیر هم مهدوی کنی بود و رئیس جمهور هم نداشتیم [محمدعلی رجائی, رئیس جمهور و محمدجواد باهنر, نخست وزیر خمینی و دبیرکل حزب جمهوری اسلامی, در روز ۸شهریور۶۰, در اثر انفجار یک بمب در دفتر نخست وزیری رژیم در تهران کشته شده بودند]... آقای هاشمی رفسنجانی هم آن روزها در خارج کشور ـ شاید کره ـ بود. در آن جلسه آقایان موسوی اردبیلی, مهدوی کنی, محسن رضائی, به عنوان فرمانده سپاه, بهزاد نبوی به عنوان مشاور, من به عنوان دادستان و چندنفر دیگر حضور داشتند. آقای مهدوی کنی گفت: حالا دیگر مشکل می توانیم با اینها (مجاهدین) برخورد کنیم. ایشان پیشنهاد کرد به واسطه آقای طاهر احمدزاده با آقای رجوی صحبت بشود, بلکه راضی بشوند تا مذاکره و گفت و گو کنیم. حتی اینها در بعضی پستها قرار داده بشوند تا این غائله ختم بشود. آقای اردبیلی گفت: آقای مهدوی! من تا شش ماه پیش با این حرف شما موافق بودم که ما اینها را بیاوریم, صحبت کنیم, دعوت کنیم و حتی پست هم بدهیم, ولی حالا با این همه کشتارها و ترورها که انجام داده اند, نمی شود این کار را کرد... اگر اینها را سرکار بیاوریم به مردم چه بگوییم؟ من هم گفتم: با این وضع نمی توانیم این مجوّز را بدهیم.
من پس از جلسه چون هنوز در تهران منزلی نداشتم, شبها [در] بیت امام می خوابیدم. رفتم آنجا ... آیت الله صدوقی... آنجا بود و دید که من کمی گرفته و ناراحتم. گفت: جریان چیست؟ گفتم: جریان این است و وضع اینگونه است. وزرا غالباً به وزارتخانه نمی آیند و در خانه کارهایشان را انجام می دهند. ترور همه جا را گرفته و تهران به هم ریخته است... وضع به این خرابی است, از آن طرف آقای مهدوی این گونه پیشنهاد می کند.
آقای صدوقی گفت که این موضوع را باید با امام مطرح کنیم. ساعت ده شب بود که ایشان اصرار کرد تا حاج احمدآقا برود و به امام بگوید. ما شبانه رفتیم و این مسائل را با امام مطرح کردیم. امام فرمود: پیشنهاد شما چیست؟ من گفتم: اگر دولت دخالت نکند, ما مساٌله را حل می کنیم, همه چیز درست می شود و امنیت به دست می آید... سرانجام امام به حاج احمدآقا گفت که جلسه فردا با حضور نخست وزیر و قوه قضاییه تشکیل بشود. جلسه دوم در منزل آیت الله موسوی اردبیلی, که در مکان فعلی شورای نگهبان بود, تشکیل شد. آیت الله مهدوی کنی هم آمد, اعضای شورای عالی قضایی هم بودند. بنده هم حاضر بودم.
احمدآقا آنجا گفت که نظر امام در مورد مسائل این است که فلانی (یعنی من) که دادستان کل انقلاب است, سیاست برخورد با اینها, رفتار و کیفیت کار را, ایشان مشخص کند. دولت و شورای عالی قضایی هم کمک کنند و دخالتی در امور نکنند. آنها هم گفتند باشد. این بود که ما به دنبال برنامه ریزی رفتیم...»؛
«برنامه ریزی» برای کشتار و نابودی تمامی مجاهدین.
«قساوت مافوق تصور»
موسوی تبریزی, «دادستان کل انقلاب» و محمدی گیلانی, «حاکم شرع خمینی در محکمه های تهران», از این «برنامه ریزی» خمینی فرموده یکی دو هفته بعد پرده برداشتند و در کیهان ۲۹شهریور ۱۳۶۰ منعکس شد. چکیده آن, این است:
موسوی تبریزی, «دادستان کل انقلاب» و محمدی گیلانی, «حاکم شرع خمینی در محکمه های تهران», از این «برنامه ریزی» خمینی فرموده یکی دو هفته بعد پرده برداشتند و در کیهان ۲۹شهریور ۱۳۶۰ منعکس شد. چکیده آن, این است:
موسوی تبریزی: «اگر اینها (مجاهدین) را دستگیر کردند, دیگر معطّل این نخواهند شد که چندین ماه اینها بخورند و بخوابند و بیت المال مصرف کنند. اینها محاکمه شان توی خیابان است. کشتن اینها واجب است نه جایز... هر کس را که در خیابان، در درگیری و تظاهرات مسلّحانه و آنها که پشت این اشرار مسلّح قایم میشوند و اینها را تقویت و راهنمایی میکنند و موتور میدهند و یا میخواهند ماشین بدهند و دستگیر میشوند، بدون معطلی، همان شب که دو نفر پاسدار و یا مردم شهادت بدهند که آنها در درگیری بودند و مسلحانه یا پشت سر افراد مسلح و علیه نظام جمهوری اسلامی قیام کردهاند، کافی است و همان شب اعدام خواهند شد… هر کس در برابر این نظام و امام عادل مسلمین (منظورش خمینی است) بایستد، کشتن او واجب است. اسیرش را باید کشت و زخمیش را زخمیتر کرد که کشته شود… هرکس از اطاعت امام عادل (یعنی خمینی) خارج شود و در برابر نظام بایستد حکمش اعدام است.» (کیهان, ۲۹شهریور۶۰).
محمدی گیلانی: «... محارب بعد از دستگیری توبه اش پذیرفته نیست. کیفر همان کیفری است که قرآن تعیین می کند؛ کشتن به شدیدترین وجه, حلق آویز کردن به فضاحت بارترین حالت ممکن و دست راست و پای چپ آنها بریده شود. اسلام (اسم مستعار خمینی) اجازه می دهد که اینها را که در خیابان تظاهرات مسلحانه می کنند, دستگیر شوند, در کنار دیوار همان جا آنها را با گلوله بزنند. از نظر اصول فقهی لازم نیست به محاکم صالحه بیاورند, برای این که محارب بوده اند. اسلام اجازه نمی دهد که بدن مجروح اینگونه افراد باغی به بیمارستان برده شود بلکه باید تمام کُش شوند. اسلام اجازه می دهد حتی اگر زیر تعزیر (شکنجه), آنها جان هم بدهند کسی ضامن نیست که عین فتوای امام است». او به همدستانش در «بیدادگاهها» توصیه می کند که «قاضی می بایست یک مقدار قسی باشد... عواطف بیجا مشکلات برای ملت (یعنی رژیم) ایجاد می کند»!
رفسنجانی, رئیس مجلس رژیم هم کمتر از دو هفته بعد, گشاده دستیش را در اِعمال این «قساوت مافوق تصوّر» اعلام می کند:
«…برطبق فرامین الهی(!) ۴حکم بر اینها (=مجاهدین) لازمالاجراست: ۱ـکشته شوند؛ ۲ـبهدار کشیده شوند؛ ۳ـ دست و پایشان قطع شود؛ ۴ـاینها از جامعه جدا شوند…
اگر آن روز (منظورم اوایل انقلاب است) ۲۰۰نفر از اینها را میگرفتیم و اعدامشان میکردیم، امروز اینقدر نمیشدند. امروز اگر با قاطعیت در مقابل این گروهکهای مسلّح منافق... نایستیم، سه سال دیگر به جای ۱۰۰۰ اعدام، باید چندین هزار نفر را اعدام بکنیم… بار دیگر اعلام میکنم که ما به حکم قرآن(!) راه قاطعِ قلع و قمع منافقین مسلّحی را که در برابر اسلام و مسلمین ایستادهاند، در پیش گرفتهایم…» (اطلاعات, ۱۱مهر۶۰).
«…برطبق فرامین الهی(!) ۴حکم بر اینها (=مجاهدین) لازمالاجراست: ۱ـکشته شوند؛ ۲ـبهدار کشیده شوند؛ ۳ـ دست و پایشان قطع شود؛ ۴ـاینها از جامعه جدا شوند…
اگر آن روز (منظورم اوایل انقلاب است) ۲۰۰نفر از اینها را میگرفتیم و اعدامشان میکردیم، امروز اینقدر نمیشدند. امروز اگر با قاطعیت در مقابل این گروهکهای مسلّح منافق... نایستیم، سه سال دیگر به جای ۱۰۰۰ اعدام، باید چندین هزار نفر را اعدام بکنیم… بار دیگر اعلام میکنم که ما به حکم قرآن(!) راه قاطعِ قلع و قمع منافقین مسلّحی را که در برابر اسلام و مسلمین ایستادهاند، در پیش گرفتهایم…» (اطلاعات, ۱۱مهر۶۰).
البته, روشن است که مسئول مستقیم کشتار ها و سرکوبیها خود خمینی بود و این مهرههای سرکوبگر, دستچین شده شخص او بودند, و او بود که فرمان کشتار میداد و این قاتلانِ فرزندان پاکباز مردم را زیر بال و پر میگرفت و آنها را به چنین سنگدلیهایی فرامی خواند. مثلاً, وقتی در روز ۲۰دی۶۱ یوسف صانعی را به سِمت دادستان کل کشور منصوب کرد, در توصیف او گفت: «ایشان فرد برجستهیی درمیان روحانیون است و مرد عالمی است که متوجه به مسائل و مخالف سرسخت منافقین و جریانات انحرافی میباشند و درمقابل آنها با جدّیت و قاطعیت عمل مینمایند...».
صانعی پس از یکی از دیدارهایش با خمینی طی سخنانی گفت: «... یکی از نشانه های روشن این که شورای عالی قضایی با مسائل سریع برخورد میکند, همین ملاقاتهای بنده با امام امّت و بزرگ مرجع تقلیدمان است... بعد از این مسئولیتی که امام به بنده داده اند, ملاقاتها زیاد شده و امروز هم که باز خدمت امام امت رسیدم برای همین بود که گزارش کار را بدهم و بر ما هست که زیاد به خدمت امام بیاییم و مسائل را با امام عرض کنیم و از امام رهنمود بگیریم...»
روزنامه جمهوری اسلامی, ۱۱ اسفند ۶۱: صانعی خطاب به پاسداران «گشت ثارالله» گفت: «ای کاش چشمهایم جاده بود و گشت ثارالله قدم روی آن میگذاشتند... نه, چشمهای من قابل نیست, کف کفشهای شما بالاتر از مردمک چشم من و مردمک چشم صدها انسان مانند من است...»
مجاهدین «هزینه» دادند امّا...
موسوی تبریزی در مصاحبه با «چشم انداز» اشاره دارد به نفوذی که مجاهدین پیش از پیروزی انقلاب, در جامعه داشتند و استقبال شدید اجتماعی از آنها:
«... مجاهدین خلق یک گروه داعیه دار مذهبی بودند که بعد از سال چهل و دو و حرکتهای منسجمی که انجام داده بودند, بسیاری جوانان مسلمان روشنفکر دانشگاهی... جذب این سازمان شدند. اینها تنها گروه فعّال مذهبی روشنفکری بودند که به سوی مبارزه مسلحانه روآورده بودند... و انصافاً هم فعال بودند و جزوه ها و مطالبی که پخش می کردند, بین دانشجویان مذهبی و متدیّن جذّابیت خاص خودش را داشت... به وسیله خود من خیلی از جوانان مذهبی و خوب جذب اینها شدند... اینها یک مبارزات درستی راه انداخته بودند... هزینه داده بودند و طرفداران حسابی هم پیداکرده بودند. طبیعی است که مجاهدین برای خودشان حقّی در این مبارزه قائل بودند و می گفتند که ما هستیم که این همه هزینه می دهیم و کار می کنیم...»
وی در دنباله این مصاحبه به تلاش سرکردگان نظام از فردای پیروزی انقلاب ۵۷, برای جلوگیری از ورود مجاهدین به هرگونه «پست» و شغلی در سر و بدنه نظام اشاره می کند:
«... من معتقدم که در روزهای اول پیروزی انقلاب, تقریباً یک اجماع نانوشته بین مبارزین سنتی بازار, مؤتلفه, روحانیونی مثل آقای بهشتی و آقای مطهّری و نهضت آزادی ها مثل آقای بازرگان و آقای سحابی ـ با کم و زیادشان ـ بود که از مجاهدین خلق استفاده نشود و هیچ کدام از گروهها, اینها را برای گرفتن پستها مطرح نکردند... دوستان و طرفداران نظام, حزب جمهوری اسلامی, مؤتلفه و حتی نهضت آزادی, جبهه ملی و مجاهدین انقلاب, همه با هم به این نتیجه رسیده بودند که از اینها در پستهای حساس و کلیدی استفاده نکنند».
«... من معتقدم که در روزهای اول پیروزی انقلاب, تقریباً یک اجماع نانوشته بین مبارزین سنتی بازار, مؤتلفه, روحانیونی مثل آقای بهشتی و آقای مطهّری و نهضت آزادی ها مثل آقای بازرگان و آقای سحابی ـ با کم و زیادشان ـ بود که از مجاهدین خلق استفاده نشود و هیچ کدام از گروهها, اینها را برای گرفتن پستها مطرح نکردند... دوستان و طرفداران نظام, حزب جمهوری اسلامی, مؤتلفه و حتی نهضت آزادی, جبهه ملی و مجاهدین انقلاب, همه با هم به این نتیجه رسیده بودند که از اینها در پستهای حساس و کلیدی استفاده نکنند».
خمینی هم در دوره دو سال و چهارماه قبل از سی خرداد ۶۰, همواره در تکاپوی حذف مجاهدین از صحنه سیاسی ایران بود. اگر خویشنداری مجاهدین نبود در همان ماههای اول پس از انقلاب کار به درگیریهای خشونت بار می کشید که خواست خمینی هم همان بود. او می دانست که گذر زمان به سود مجاهدین عمل می کند و هرچه زمان بگذرد و فعالیتهای مجاهدین در جامعه گسترده تر شود, نابودی آنها دشوارتر خواهدبود.
مجاهدین تا ۳۰خرداد ۶۰ با سیاستهای سنجیده, زمان رویارویی قهرآمیز را ـ که خمینی در پی تحمیل آن به آنها بود ـ هرچه بیشتر به عقب می انداختند و از «آخرین قطرات آزادی» استفاده می کردند تا آن روز را که مسعود رجوی در سخنرانیش در امجدیه هشدار داده بود ـ «وای به روزی که مشت را با مشت و گلوله را با گلوله پاسخ بدهیم» ـ تا آخرین حد امکان به عقب بیندازند.
تا ۳۰خرداد۶۰, بیش از ۵۰ تن از اعضا یا هواداران مجاهدین در یورش قساوت بار گله های پاسدار و بسیجی و چماقدار جان باختند, امّا تا فردای به خون کشیده شدن تظاهرات مسالمت آمیز ۳۰خرداد۶۰, حتی با پرتاب کلوخی مقابله به مثل نکردند.
مجاهدین تا ۳۰خرداد ۶۰ با سیاستهای سنجیده, زمان رویارویی قهرآمیز را ـ که خمینی در پی تحمیل آن به آنها بود ـ هرچه بیشتر به عقب می انداختند و از «آخرین قطرات آزادی» استفاده می کردند تا آن روز را که مسعود رجوی در سخنرانیش در امجدیه هشدار داده بود ـ «وای به روزی که مشت را با مشت و گلوله را با گلوله پاسخ بدهیم» ـ تا آخرین حد امکان به عقب بیندازند.
تا ۳۰خرداد۶۰, بیش از ۵۰ تن از اعضا یا هواداران مجاهدین در یورش قساوت بار گله های پاسدار و بسیجی و چماقدار جان باختند, امّا تا فردای به خون کشیده شدن تظاهرات مسالمت آمیز ۳۰خرداد۶۰, حتی با پرتاب کلوخی مقابله به مثل نکردند.
گواهی بنی صدر
بنی صدر در مقاله مورّخ ۲۴شهریور ۱۳۸۹, باعنوان «درباره دروغهای بزرگی که [اکبر] گنجی از قول بنی صدر ساخته است» در پاسخ به اکبر گنجی که مجاهدین را آغازگر خشونت در خرداد۶۰ می داند, می نویسد: «... او مجاهدین خلق را آغازگر ترور و خشونت می گرداند. امّا چرا کاسه داغ تر از آش می شود؟ زیرا نیاز به توجیه نقش خود و همانندهای خود در کودتای خرداد ۶۰ دارد. چند اظهار از چند مقام برای اثبات دروغ سازی او کافی هستند:
- گزارشهای ستاد ارتش به رئیس جمهوری (در آن زمان بنی صدر رئیس جمهور بود) در زمستان ۵۹ و دو ماه اول سال ۶۰، حاکی از آن بودند که افراد سپاه، در هفته، ۱۲۰۰ زد و خورد ایجاد می کردند و طرف اصلی آنها سازمان مجاهدین خلق بود.
در باره این برخوردهای خشونت آمیز و این امر که مجاهدین آغازگر خشونت نبودند، مهندس سحابی در ۱۱ تیر ۱۳۸۷، در مصاحبه با نگاه نو، گفته است: ”درگیریهای سال ۵۹ مسبوق به سابقه بود. من آن زمان نماینده مجلس بودم و خاطرم هست شکایات فراوانی از طرف مجاهدین مطرح میشد و از ما توقّع داشتند به شکایات آنها رسیدگی کنیم ولی خُب, کار چندانی هم از دست ما برنمیآمد... آنها مطرح میکردند که بسیاری از نیروهایشان در زندانها شکنجه میشوند و بسیار مورد آزار و اذیت قرار میگیرند. خاطرم هست برخی از مجاهدینیها شکنجههای وحشتناکی را برای ما نقل میکردند. مثلاً میگفتند سینه مجاهدینیها را در زندان با سیگار میسوزانند و آنها را به بدترین شکل شکنجه میکنند. برخی دیگر نیز مدّعی بودند که نیروهای مجاهدین در برخی از شهرها ترور میشوند و به طرز مشکوکی به قتل میرسند... اما این که ما به عنوان نماینده چه کردیم، خُب, به سهم خود کاری که از دست ما برمیآمد، انجام دادیم. کار مهمی نمیتوانستیم بکنیم اما سعی میکردیم با رجال و شخصیتهای تاثیرگذار صحبت کنیم یا با خود آقای هاشمی [رفسنجانی] که رئیس مجلس بودند, مسائل را مطرح میکردیم و بعضی نمایندگان را متوجه این اتفاقات میکردیم ولی در نهایت این نوع تصمیمات چون مربوط به برخی از چهرههای نافذ و نامشخّصی بود که قابل پیگیری نبود، اقدامات ما نیز ره به جایی نمیبرد.
در مجموع فضای ملتهب آن ایام هر روز بیش از پیش رو به درگیری، خشونت و خصومت میرفت ... عدهیی نیز رو به حذف خشونتآمیز برخی نیروهای انقلابی آوردند“. امّا سیدحسین تبریزی که دادستان انقلاب و دادستان کل شد و در قساوت، به خصوص با مجاهدین خلق، اندازه نگاه نداشت، نیز تصریح می کند که مجاهدین آغازگر خشونت نبودند... در گفتگو با چشم انداز (۱۳ شهریور ۱۳۸۲) به تفصیل تمام، در این باره صحبت کرده است...
ـ در ۲۵ اسفند ۱۳۵۹، در اجتماعی که به دعوت خمینی، در حضور او تشکیل شد، خمینی به بنی صدر ایراد گرفت که چرا به شهربانی دستور داده است یک قبضه سلاح کمری در اختیار مسعود رجوی برای دفاع از خود بگذارد. بنی صدر گفت: قصد جان او را کرده بودند. خمینی گفت: به جهنّم که کشته می شود. بدین سان، او برای افراد این گروه حق حیات قائل نبود. این ماجرا را هاشمی رفسنجانی، البته آمیخته با دروغ، بازگو کرده است.
– در اردیبهشت ۶۰، رهبری مجاهدین خلق اعلان آمادگی کرد که در صورت تضمین امنیت اعضای خود، اسلحه خود را تحویل بدهد. آنها از خمینی خواستند به آنها وقت ملاقات بدهد. خمینی سخنرانی کرد و خطاب به آنها گفت: اول اسلحه خود را تحویل بدهید بعد من شما را می پذیرم! روشن بود که نمی خواهد به آنها تأمین بدهد. چنانکه همین تقاضا را دو حزب دموکرات کردستان و کومله کردند، حاضر نشد تأمین بدهد. با توجه به رفتار دستگاه سرکوب او با کسانی که به وعده او و دستیارانش باور کرده بودند، بسیار بلاهت می خواست تحویل دادن اسلحه و سپس به جوخه های اعدام سپرده شدن.
- مجاهدین خلق بیانیه یی در اعتراض به رفتار خشونت آمیز مأموران رﮊیم (متن آن در کتاب غائله ۱۴ اسفند درج است)، صادر کرده و در آن گفته اند: از خود دفاع خواهیم کرد. در این بیانیه، نگفته اند که مسلحانه دفاع می کنیم. بدین قرار، تا این تاریخ، برغم ترور (رقم ۵۰ ترور را گفته اند) و حمله به خانه های اعضای این سازمان و زندانی و شکنجه کردنها، این سازمان، واکنشی نشان نداده بود. آیا دستگاه قضایی رﮊیم و یا خمینی و دستیاران او، از سرکوبگری خونین مأموران خود جلوگیری کردند؟ آیا کلمه یی در سرزنش خشونت مأموران خود گفتند؟ هرگز».
بنی صدر در ادامه مقاله می نویسد: «... بدین سان، گرایشهایی وجود داشته اند که مانع از افتادن ایران در فرآیند دموکراسی بوده اند؛ همان گرایشها که بنا بر قول سید حسین موسوی، در راه ندادن به مجاهدین به اجماع رسیده بودند. حزب جمهوری اسلامی و زورمدارهای دیگری که کودتا را راه حل کردند و دولت زورپرستها را بر ایران تحمیل کردند. گنجی امروز، آن روز، در خدمت اجماع کنندگانی بود که زور را روش کرده بودند. آنها بودند که در برابر جریان دموکراسی سدّ ایجاد کردند و امروز، او نقش خود و رهبران زور پرست آن روز خود را به قربانیان سَبُعانه ترین روشهای جنایت می دهد... طّرفه این که ۱۰ سال پس از کودتا، هاشمی رفسنجانی ”رئیس جمهوری“ شد و در نماز جمعه (۱۸ مرداد ۱۳۷۰) گفت: ”۱۰ سال است خراب کرده ایم. حالا می خواهیم درست کنیم نمی گذارند“. و ۱۹ سال بعد از اعتراف هاشمی رفسنجانی، گنجی لازم می بیند آن اعتراف را پس بگیرد و بار مسئولیت را بر دوش سازمان مجاهدین بگذارد...»
بنی صدر مقاله اش را با این جملات به پایان می برد: «...بر گنجی است که بگوید چرا کاسه داغ تر از آش می شود. بازجوهای رﮊیم به این نتیجه می رسند که [انفجارهای حزب جمهوری اسلامی و نخست وزیری] کار سازمان مجاهدین نبوده است و او با انکار نسبت دادنها به این و آن گروه، حکم می کند انفجارها کار مجاهدین خلق بوده است؟».
Freitag, 9. September 2011
اعدام ودستگیریهای گسترده در ایران.14اعدام در کرمان ارومیه و اهواز و قزوین
پنجشنبه، ۱۷ شهریور ۱۳۹۰ / ۰۸ سپتامبر ۲۰۱۱
رژیم ضد بشری آخوندی طی روزهای
۱۲تا ۱۷شهریور ۱۴زندانی را در زندانهای شهرهای ارومیه(۳نفر)، کرمان(۴نفر)،
اهواز(۶نفر) و قزوین(یک نفر) به دار آویخت.
بنا بر رسانه های رژیم تنها در هشت ماه اول سال میلادی ۲۰۶زندانی اعدام شده اند. در همین فاصله دست کم ۲۲۸تن مخفیانه اعدام شده اند.
بنا بر رسانه های رژیم تنها در هشت ماه اول سال میلادی ۲۰۶زندانی اعدام شده اند. در همین فاصله دست کم ۲۲۸تن مخفیانه اعدام شده اند.
همزمان با اعدامهای خودسرانه،
فاشیسم دینی حاکم بر ایران به دستگیریهای جمعی در مناطق مختلف کشور روی
آورده است. تنها ۷۶۹تن در روزهای اخیر در استان کردستان تحت عنوان طرح
ارتقا امنیت اجتماعی دستگیر شده اند (سایت حکومتی عصر ایران-۱۴شهریور). به
گفته محسن حسن خانی، سرکرده نیروی سرکوبگر انتظامی در کردستان این
دستگیریها به بهانه تهیه و توزیع تجهیزات دریافت برنامههای ماهوارهیی و
سی-دی غیرمجاز، تهیه و توزیع مشروبات الکلی، بدحجابی، تهیه و توزیع محصولات
ضد فرهنگی! صورت گرفته است (مهر متعلق به وزارت اطلاعات رژیم-۱۴شهریور).
طی روزهای اخیر، همچنین ۹۱تن در اصفهان، دست کم ۳۰تن در ساری، همچنین شمار زیادی از جوانان در تهران، مشهد، رشت، همدان و بابل به بهانه مسخره «آب بازی و هنجار شکنی» دستگیر شده اند.
علاوه بر این دستگیریها که تحت عنوان جرایم اجتماعی صورت میگیرد، صدها تن از معترضان در قیام شجاعانه مردم ارومیه و تبریز و در یورش نیروهای سرکوبگر به دراویش گنابادی در شهر کوار در استان فارس دستگیر شده اند.
هدف رژیم آخوندی از افزایش سرکوب و اعدام، جلوگیری از شعله ور شدن قیام و بالاگرفتن اعتراضات عمومی در شرایطی است که جنگ قدرت درونی، نظام ولایت فقیه را با یکی از بزرگترین بحرانهایش مواجه کرده و سقوط دیکتاتور لیبی و قیام مردم سوریه سرنگونی این نظام را بیش از هر زمان دیگر در چشمانداز قرار داده است.
مقاومت ایران شورای امنیت، دبیرکل، کمیسر عالی حقوق بشر و عموم ارگانهای ذیربط بین المللی را به اقدامی عاجل برای توقف این بربریت افسارگسیخته و نقض وحشتناک و سیستماتیک حقوق بشر در ایران فرا می خواند و خواستار اعمال تحریمهای همه جانبه علیه رژیم آخوندی است.
طی روزهای اخیر، همچنین ۹۱تن در اصفهان، دست کم ۳۰تن در ساری، همچنین شمار زیادی از جوانان در تهران، مشهد، رشت، همدان و بابل به بهانه مسخره «آب بازی و هنجار شکنی» دستگیر شده اند.
علاوه بر این دستگیریها که تحت عنوان جرایم اجتماعی صورت میگیرد، صدها تن از معترضان در قیام شجاعانه مردم ارومیه و تبریز و در یورش نیروهای سرکوبگر به دراویش گنابادی در شهر کوار در استان فارس دستگیر شده اند.
هدف رژیم آخوندی از افزایش سرکوب و اعدام، جلوگیری از شعله ور شدن قیام و بالاگرفتن اعتراضات عمومی در شرایطی است که جنگ قدرت درونی، نظام ولایت فقیه را با یکی از بزرگترین بحرانهایش مواجه کرده و سقوط دیکتاتور لیبی و قیام مردم سوریه سرنگونی این نظام را بیش از هر زمان دیگر در چشمانداز قرار داده است.
مقاومت ایران شورای امنیت، دبیرکل، کمیسر عالی حقوق بشر و عموم ارگانهای ذیربط بین المللی را به اقدامی عاجل برای توقف این بربریت افسارگسیخته و نقض وحشتناک و سیستماتیک حقوق بشر در ایران فرا می خواند و خواستار اعمال تحریمهای همه جانبه علیه رژیم آخوندی است.
دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
۱۷ شهریور ۱۳۹۰(۸سپتامبر۲۰۱۱)
۱۷ شهریور ۱۳۹۰(۸سپتامبر۲۰۱۱)
Montag, 5. September 2011
Mittwoch, 31. August 2011
Abonnieren
Posts (Atom)
Comments